EEN BLAUWE VOGEL

Vogels volgen de stem van hun hart en vragen ons niet of wij hun gezang waarderen en ze informeren ook niet of wij het leuk vinden dat ze een nest bouwen onder onze dakpannen. Vogels doen wat hun ziel hun ingeeft en in onze mening zijn ze niet echt geïnteresseerd. Ze leven volledig in het heden en doen wat ze kunnen, hun gedrag wordt geheel bepaald door de groepsgeest, waarvan ze deel uitmaken. De zogenaamde morfogenetische velden beheersen hun doen en laten. In de esoterie symboliseren vogels eenheid van geestelijke krachten of verlangens. Zinnebeeldig staan ze voor de ontvankelijke ziel, welke zich openstelt voor licht, vreugde en harmonie.

In de natuur leven de meeste vogels argeloos en onschuldig maar ook de geestelijk levende mens is dikwijls herkenbaar aan zijn onschuld. Onschuld is een kracht! Zij geeft het verloren vertrouwen een sterke impuls. Zoals de vrijheid van vogels spreekwoordelijk is, zo kan ook de geest van de mens gaan waarheen hij wil. Zoals de vogels een leven leiden dat gebaseerd is op het volgen van de innerlijke stem, zo vind de geestelijk hoger ontwikkelde mens een methode om een geslaagd leven te leiden, waarin ook veel vrede en geluk een woonplaats kunnen vinden.

Wellicht kent u het verhaal van de man die zich ongelukkig voelde, niet dat hij écht ongelukkig was, maar hij voelde zich niet happy, hij zat niet goed in zijn vel. Overal zocht hij naar het ware geluk, maar niets maakte hem echt blij.

Tenslotte sloot hij de deur van zijn huis achter zich en ging op zoek naar het ultieme geluk. Hij trok de wijde wereld in en reisde ieder continent af en overal waar hij kwam zocht hij het ware geluk, maar nergens vond hij het. Hierdoor voelde hij zich steeds ongelukkiger worden en na jaren van zwerven keerde hij uiteindelijk vertwijfeld weer huiswaarts.

In zijn woonplaats aangekomen liep hij door de straat waar zijn eenvoudige woning stond. Hij opende het tuinhek en ging zijn inmiddels sterk vervallen huis binnen. Uitgeput liet hij zich op het stoffige bed vallen en viel in een diepe slaap. De volgende ochtend strompelde hij slaapdronken naar buiten en het eerste wat hij zag was een kleine blauwe vogel, die op het tuinhek zat te zingen. Wat hij overal in de wereld had gezocht, bleek toch in zijn eigen tuin aanwezig te zijn, want een blauwe vogel staat symbolisch voor geluk.

Symbolisch kunnen we het zoeken naar de blauwe vogel van het geluk ook zien als de tocht van een persoon die bezeten is, esoterische waarheden te ontdekken. Dan wordt het gewone leven al snel saai en eentonig en daarom zoekt hij steeds verder naar de geheimen van het leven. Maar hij zoekt het buiten zichzelf, in de grote wijde wereld, of op een wetenschappelijke wijze, zo wordt hij geleidelijk een vreemde in zijn eigen lichaam.

Door alle desillusies en op de rand van de wanhoop staand, keert hij tenslotte op zijn schreden terug. Somber voor zich uitstarend keert hij zich naar binnen, hij kan immers geen kant meer op. Daar in het centrum van zijn bestaan, in stilte en eenzaamheid kan hij zijn blauwe vogel ontmoeten, want vogels leven graag op stille plaatsen.

Hieruit kunnen we leren dat de verlossing van de mens vanuit een leven, waarin zelfverwijt, schuldbesef en andere onlustgevoelens de boventoon voeren, via het gebruik van verstand, positieve gevoelens en begrip, uiteindelijk in het eigen innerlijk tot stand wordt gebracht. Ook hij kan in het eigen huis, in het eigen innerlijk de onsterfelijke blauwe vogel ontmoeten.

Maar ook wij zoeken het dikwijls liever buiten onszelf, wat binnen, in ons innerlijk, voor het grijpen ligt. Wanneer we gewapend met ons gezonde verstand en onze zintuigen op zoek gaan, zullen we de blauwe vogel zeker niet vinden. Het is echter ook helemaal niet zo eenvoudig het geluk binnen in de essentie van ons eigen bestaan te vinden, maar het is wel de enige plaats wáár we het kunnen vinden.

Een vogel op het dak van uw huis, een blauwe vogel zingend op uw tuinhek, betekent dat het Universum uw leven wil zegenen met geluk en de vogel roept u toe: Kom weer naar huis, kom weer tot uzelf en keer u naar binnen, bekeer u, kom tot inkeer en bewust geworden zult u hem horen zingen. De blauwe vogel zingt het lied van het leven, het lied van het Universum, het lied van uw leven.

Een veelheid van vogels in onze tuin, met allen hun eigen zang en geluid, is als een toestand waarin de geestelijk bewuste mens kan komen te verkeren. Soms hoort hij zoveel geluiden dat ze hem in verwarring brengen, maar dikwijls is het een harmonieus koor van stemmen welke hem in een toestand van vervoering brengen.

Door een vorm van helderhorendheid te ontwikkelen wordt men meer ontvankelijk voor de stem van het eigen innerlijk. Deze inspiratie is oorspronkelijk en individueel, zij wordt echter wel mede bepaald door onze persoonlijke, culturele, sociale en godsdienstige achtergrond.

De drang te musiceren, schilderen, boetseren of schrijven komt voort uit het collectieve bewustzijn van de mens, maar wij geven er allen onze eigen persoonlijke vorm aan. We werken altijd vanuit de eigen achtergrond, we kunnen niet anders, want allen ervaren we de wereld op onze eigen manier en allen zingen we ons eigen lied.

Allen werken we op onze eigen wijze, door de eigen inslag, mee aan het weven van een veelkleurig universeel tapijt.

De bewust levende mens heeft nóg iets met de vogels gemeen. Sommige vogels, zoals een Albatros, waarvan enkele ondersoorten 80 jaar kunnen worden, leven nagenoeg hun hele leven boven zee: ze komen slechts aan land om hun jongen groot te brengen.¹)

Ook de kleine kolibrie, wiens leven zich ook nagenoeg geheel in de lucht afspeelt, komt nauwelijks op aarde. Andere vogels kunnen niet eens vliegen en zijn sterk aan de aarde gebonden, weer anderen, pinguïns bijvoorbeeld, lopen rechtop en vliegen door het water, maar allen keren bij tijd en gelegenheid terug naar de aarde. Ook bij de mensen treden er grote verschillen aan het licht, want sommigen zijn wel erg materialistisch en aardegebonden ingesteld, anderen komen heel geestelijk en soms zelfs zweverig over, terwijl weer anderen te dikwijls door hun emoties (het water) op sleeptouw worden genomen.

Zoals niet iedere vogel kan vliegen of zweven, zo bezit ook elk mens zijn eigen mogelijkheden, maar altijd is de noodzaak aanwezig regelmatig terug te keren naar de aarde. Even met beide voeten op de aarde staan en opnieuw contact maken met de, tot materie versteende, geest. Opnieuw een contact leggen met de stof waaruit we zijn voortgekomen en waarheen ons lichaam ooit zal wederkeren. Dat doet ook de bewust levende mens wiens geest vliegt in de vrije lucht van het eigen denken, die zwemt in het donkere water van de eigen emoties, maar bij tijd en wijle terugkeert naar de stoffelijke materie van moeder aarde.

Voor een bergbeklimmer moet het een intense belevenis zijn om, na tijden van voorbereiding en grote inspanningen, de top van die hoge berg te bereiken. Toch wordt dit voor hem pas echt een belangrijke ervaring als hij, bij terugkomst in zijn vertrouwde bewoonde wereld, deze ervaring kan delen met zijn omgeving.

Topervaringen, hoe hoog of diep ze ook mogen zijn, worden voor ons pas echt waardevol als we ze ons kunnen herinneren en door kunnen geven aan onze tijdgenoten, of aan volgende generaties.

Vogels zijn er in vele kleuren, soorten en grootte, het verschil in gedrag en levenswijze is dikwijls heel groot; daarom zult u in dit deel een grote verscheidenheid aan onderwerpen aantreffen.

Ik ben slechts een overbrenger, iemand die probeert de kennis uit de eigen onbewuste geest handen en voeten te geven om het daarmee binnen het eigen bewustzijn te brengen en uw bewustwordingsproces te ondersteunen. Ook ik geef mijn eigen vorm en uitleg aan de oude waarheden, welke minstens zo oud zijn als de mensheid zelf.

¹) Samuel Tayler Coleridge 1772-1834 beschreef in zijn legendarische ballade; The rime of the Anciënt Mariner, de vloek die een oude zeeman over zichzelf uitroept, door zijn mascotte -een albatros te doden. In barre nood, verdwaald in sneeuwbuien en tussen ijsbergen verscheen uit de grauwe lucht een albatros, die schip en bemanning vanuit de duisternis naar het licht leidde. Citaat: Toen daar een albatros verscheen/werd hij door ons begroet/gelijk het God de Vader/ een bekeerde zondaar doet...De oude zeeman velt later -als ze weer in rustig vaarwater zijn met een pijl de albatros, die in negen dagen hen van de duisternis naar het licht voerde. De scheepsgezellen zijn woedend op the Anciënt Mariner: 'Ellendige' zei men aan boord/'jij hebt de albatros vermoord'! Vertaling: Rik van Steenbergen 1979 Er bestaat ook een Nederlandse vertaling, van dit aangrijpende gebeuren, van Anthony Donker ± 1935.

De oude zeeman die in moeilijke tijden werd gered door een vogel (symbool van de geest) keert eenmaal weer in veilig vaarwater onbewust terug naar zijn materiele basisprincipes waarin geen plaats is voor geestelijke hoogvliegerij. Het negatieve in de mens doodt het positieve. De materie heerst weer over de geest, de duisternis doet het Licht verkwijnen. Pas als hij merkt welke reacties zijn daad oproepen roept zijn emotionele zijde over zichzelf een soort angstpsychose uit. Van tijd tot tijd moet hij vertellen over zijn schandalige gedrag, waarna hij weer even rust ontvangt. Hij blijft zijn verdere leven gevangen in de magische driehoek van schuld, berouw en vergeving leven en zo ontkomt hij niet aan het telkens opnieuw zich schuldig voelen, berouw tonen en om vergeving smeken. De geestelijke vrijheid van de albatros zal hij nooit kunnen vinden omdat hij deze symbolisch in zichzelf heeft gedood. Ik hoop en vertrouw er op dat de symboliek van deze legende u niet ontgaat.

Uit mijn onbewuste geest heb ik een aantal vogels vrijgelaten en zoals vogels niet motiveren, waarom ze iets doen of nalaten, zo leg ook ik deze bespiegelingen, gedachten en vergezichten, vrijblijvend voor u neer.

Index