AGGREGATIETOESTANDEN

Veel mensen vragen zich af hoe het kan dat de aarde, de materie, uit licht ontstaat. Ze vragen zich af hoe in de schepping iets op deze manier kan geschieden. Iets uit niets tot aanschijn roepen, zo werd vroeger het scheppen beschreven. We zouden misschien beter kunnen zeggen, iets zichtbaars scheppen uit iets onzichtbaars, of iets tastbaars realiseren uit iets onaanraakbaars.

Er bestaat een voorbeeld dat ons deze materie iets kan verduidelijken: Op een mooie herfstdag zien we aan een helder blauwe hemel een wolk ontstaan, deze wolk ontstaat zo te zien uit niets. De wolk wordt groter en donkerder en na verloop van tijd begint het te regenen. Op de aarde volgt het water de wet van de zwaartekracht en stroomt naar de laagste plaatsen. Hierdoor ontstaan plassen, meertjes en poelen en als straks de winter invalt, met haar koude nachten, bevriest het water, zodat we over het ijs kunnen lopen. Er ontstaat –tijdelijk -een vaste verbinding tussen beide oevers, een ijskoude vaste band houdt de eertijds onzichtbare waterdamp in haar greep. De voorheen onzichtbare waterdamp vormt nu een materiële brug tussen deze en gene zijde van het dal.

Waar eerst een helder blauwe lucht was is nu uit het niets een meer ontstaan waarop zich een flinke laag ijs heeft gevormd. Via een wolk, een regenbui en de ingevallen winterse koude, is de eertijds onzichtbare waterdamp veranderd in hard tastbaar ijs.

In dit voorbeeld kennen we drie aggregatietoestanden te weten: gasvormige stof, (waterdamp) vloeibare stof (water) en vaste stof (ijs). De Waterdamp kan analoog aan dit proces uit Waterstof (H) zijn voortgekomen.

Mogelijk zelfs rechtstreeks uit licht, maar als dit zo zou zijn dan is dit buiten ons gezichtsveld geschiedt. Ons waarnemingsvermogen beperkt zich immers tot zichtbare en of de tastbare materie.

Zo ongeveer kunnen we ons -zij het met de nodige voorzichtigheid -het proces van de schepping voorstellen. In iedere toestand is dit water van dezelfde geest, doch haar verschijningsvorm past zich aan bij de heersende omstandigheden. Op aarde, in de natuur, die altijd onze leermeester wil zijn, vinden we dit nog eens versterkt terug, want hier kunnen we ervaren dat onder gelijke omstandigheden zowel een rups, alsook een pop en een vlinder kunnen bestaan. De helderziende medemens kan zeker, maar wellicht ook u kunt in deze drie verschijningsvormen de huidige mensheid ontdekken. In iedere zijnstoestand zijn we van dezelfde geest, maar we kunnen ons binnen onze eigen mogelijkheden als een rups, een pop, of een vlinder aan de wereld om ons heen presenteren.¹)

Gelijkwaardig zijn deze verschijningsvormen zeker, maar gelijk hoeven we hen niet te noemen, want ieder leeft op een eigen niveau van evolutie. Merkwaardig hierbij is dat op zeker moment in de popfase er alleen nog water bestaat. De inhoud van de pop bestaat alleen uit helder water met daarin opgelost de geestelijke kennis hoe een vlinder gevormd kan worden. Alle "weten" van de rups is vergeestelijkt en opgelost in het water.

Dát wist Jezus ook.

Dit betekent voor de stoffelijke mens, dat ook hij bij zijn sterven opnieuw door de popfase moet gaan, om aan gene zijde weer een lust voor het oog te kunnen zijn. De grofstoffelijke aardse mens (rups  Aarde) verpopt zich (Water en Vuur (geest)) en wordt in een andere lichtere wereld een vlinder (Lucht).

In het nieuwe testament kunnen we lezen dat Jezus zei: Tenzij iemand geboren wordt uit Water en Geest kan hij het koninkrijk der hemelen niet binnengaan. Voor de larve en de pop is dus geen plaats gereserveerd in het geestelijke koninkrijk der hemelen, maar de vlinder die uit water en geest ontstaat bezit het juiste trillingsgetal om het koninkrijk te beërven.

In Joh 3: 1-10 legt Jezus aan Nicodémus het principe van reïncarnatie uit. (Hoe we ook over deze mythische figuur Jezus mogen denken, hem zijn prachtige wijsheden in de mond gelegd).

Ons aardse leven bestaat uit opgaan, blinken en verzinken en telkens zal het sterven en opnieuw geboren worden een mijlpaal zijn op de eeuwig cirkelende weg door de verschillende aggregatietoestanden.

Leven is energie, is kracht, is de kracht van Vuur, Aarde, Lucht en Water. Energie kan zich ook door de verschillende elementen heen verschillend openbaren. Denkt u hierbij nog eens aan de levenstocht van een vlinder, die eenmaal volwassen haar eitjes legt. Uit deze eitjes ontstaat na enige tijd een larve, een vraatzuchtig monster, soms van zo'n afstotende kleur dat geen vogel hem een aantrekkelijke maaltijd vind. Deze tenslotte geheel volgevreten rups verpopt zich daarna en in deze pop komt een proces tot stand waardoor de droge stof de wand vormt en binnenin een heldere vloeistof ontstaat, waarin de geestelijke krachten -de gedachte die leeft in het licht -zijn opgelost. De geest gaat nooit verloren en kan zich in verschillende gedaanten aan ons openbaren.

Het is bijna niet te geloven dat deze dansende, door de wind gedragen vlinder een aspect is van dezelfde levenscyclus, waar ook de rups deel van uitmaakt.

Wie kan begrijpen dat het wonder van het eitje, de vretende rups, het stille water waarin het nieuwe leven wacht en tenslotte weer een vlinder, allen tot dezelfde gedachte behoren en dat die gedachte door de verschillende trillingsniveaus niet verandert, maar rustig haar doel blijft volgen, kan ook begrijpen dat een mens voortkomt uit een bevruchte eicel, groeiend in het geheimenis van het vruchtwater en daarna zo materieel levend als hij kan, door zijn sterven opgaat in droge stof en water, om van daaruit oprijzend als phoenix uit zijn as en dansend als een vlinder op de wind te zweven, wachtend op een nieuwe cyclus van manifestatie.

De Gedachte die leeft in het Licht, kan zich op velerlei wijzen en vormen manifesteren. Binnen een samenleving treedt in ieder mens een ander aspect op de voorgrond, maar allen zijn we deel van die Gedachte. Samen vormen wij die Gedachte, samen zijn we die Gedachte, samen blijven we die Gedachte. Dat is het eeuwige verbond tussen geest en materie, tussen Licht en mens, tussen natuur en cultuur.

Dat heet leven.

¹) Het komt in sommige levens voor dat men in de eerste dertig jaren als een vraatzuchtige rups leeft, waarna een langdurige fase volgt waarin men zich terugtrekt om te verpoppen; tenslotte keert men als een vlinder terug in de maatschappij en wordt door de omgeving niet altijd als realistisch ervaren.

    Index